Als voorzitster van 1995 tot 2002 gaf Trees Dehaene voluit ruimte aan het overleg en de dialoog binnen het IPB. Onder trees_close_uphaar leiding werd het IPB een forumvergadering waarin de diversiteit van overtuigingen en beleving binnen de christelijke gemeenschap in Vlaanderen aan bod kwam. Zij ging ervan uit dat leken een veel grotere verantwoordelijkheid dienden te krijgen en op te nemen in een kerkgemeenschap die door Vaticanum II voor alles gedefinieerd werd als volk van God. Dat werd de leidraad en de inspiratiebron van haar optreden als voorzitster, zowel binnen het IPB als in haar teksten en in haar ruimere contacten met de media en de samenleving.

Zij verstond de kunst om tijdens bureau- en forumbijeenkomsten iedereen ertoe te brengen zijn mening te geven door elke aanwezige in het gesprek te betrekken en ieders bijdrage te waarderen. Ideeën die naar haar gevoelen te weinig werden opgepikt, ondersteunde zij of bracht zij terug binnen in het debat. Gesprekken op het scherp van de snee wist zij naar een besluit te leiden zonder dat het piment eruit verdween. Gedreven als zij was en deskundig in heel wat pastorale materies, engageerde zij zich mee in elke gedachtewisseling. Zij ging daarbij de discussie en de controverse niet uit de weg maar zonder er breekpunten van te maken. Zij gaf daarbij blijk van een grote kennis van zaken maar ook van een sterke betrokkenheid op het leven van mensen. Dat liet zij ook blijken door haar oprechte interesse voor het eigen leven en het engagement van elke persoon in het IPB. Met haar humor en haar aanstekelijke lach wist zij daarenboven een klimaat van ongedwongenheid en vertrouwen te creëren dat de gesprekken ten goede kwam.

Zo liet zij IPB-leden ervaren dat die manier van omgaan met elkaar en van dialogeren model kon staan voor een nieuw kerkverstaan. Dat resulteerde in een aantal beklijvende standpunten, o.m. i.v.m. de rol van leken en meer bepaald vrouwen in de kerk, i.v.m. het priesterschap, maar ook ruimer maatschappelijk, in thema's als diaconie, verkiezingen, euthanasie, een veiliger verkeer.

Vanuit haar eigen gelovige overtuiging had zij een sterk besef van wat er diende te gebeuren voor de toekomst van het geloof en de kerk. Maar zij slaagde er evengoed in om geduld op te brengen en stap voor stap de weg te gaan met velen en daarin ‘ruimte voor het onverwachte' te laten.

Trees Dehaene, een grote IPB-dame die velen zal bijblijven, binnen en buiten het Interdiocesaan Pastoraal Beraad, en die de kerk in Vlaanderen een eind mee deed opschuiven, richting kerk als volk van God.

mei 2013

Josian Caproens
voorzitter IPB