Inhoudstafel

IPB-Nieuws
* Afscheid vieren is naar de toekomst kijken. IPB-Forum over christelijke uitvaarten.

In 't Vizier
* De dood is slechts een overgang - Begrafenisrituelen bij moslims. Interview met Chaïma Ahaddour (KU Leuven).

Editoriaal

Leven vanuit hoop

De stilte van het graf waarin uw Zoon Jezus ligt,
is niet de stilte van de wanhoop.
Het is de stilte van de nacht
voor de definitieve dag aanbreekt.
Wij treuren nu,
we waken bij een dode die weldra verrezen is.
(vastenkalender 2018)

Hier zit ik dan, aan tafel, met het overlijdensbericht in mijn handen van mijn nicht, een vrouw van amper 60 jaar. Ze groeide op in een gezin met vier zussen, de oudste stierf drie jaar geleden door een niet te stoppen kanker. Mijn tante, haar moeder, werd 35 jaar geleden weduwe. Ik probeer me voor te stellen wat het betekent als de helft van je gezin overleden is. Kun je als vrouw en moeder van 88 jaar dit een plaats geven? Mijn gedachten dwalen terug naar gisteren ... een telefoontje van een collega. Ze vertelt me dat ze onderweg is naar een gedachtenisviering voor een leerkracht, te jong gestorven door een infectie die het hart fataal deed stilvallen. En ze gaat verder: in een andere school stierf een leerkracht aan kanker, op een internaat stierf een leerling door zelfdoding. Donkerte, wanhoop, stilte ... welke woorden vinden we om mensen te troosten? Durven we spreken over het mysterie van ons christen-zijn? Durven we Pasen in zijn volheid ter sprake brengen? Kunnen we getuigen van de hoop die in ons leeft?

Dood blijkt de weg naar Leven

"Pasen is een vreemd gebeuren, de omkering van alle verwachte scenario's, het uur van de goddelijke waarheid.", las ik enkele dagen geleden op de vastenkalender. In deze Paastijd word ik opNIEUW geraakt door het verhaal van de Emmaüsgangers. Hun intense verdriet, het gevoel dat alles voorbij is, is zo herkenbaar.
Telkens wanneer ik als uitvaartvoorganger bij mensen kom die een dierbare verloren, voel ik die wanhoop. En dan mag ik even met hen meegaan. Ik luister naar het verhaal over hun dierbare, over hoe ze samen door het leven gingen, over de grote en kleine vreugdes, over het verdriet. Er groeit een openheid, een ontmoeting in het diepste van ons mens-zijn. Ik ben even hun tochtgenoot. En dan mag ik, gewoon, uitnodigend, spreken over wat mij ten diepste drijft. Net als die leerlingen op weg naar Emmaüs voel ik dan die langzame ommekeer. Ik spreek over nieuw leven, over de grens van de dood heen. Hoe zou het kunnen dat God een mens die zo waardevol was, verloren laat gaan? We noemen dat verrijzenis: verder leven in onze dierbaren maar ook bij God. We hoeven dat niet te verstaan met ons verstand, maar doorheen kleine gebeurtenissen voelen we het aan: als een zachtjes voortbestaan...
En net als de leerlingen kunnen we dan weer op weg, terug naar het leven. We krijgen de kracht om verder te gaan, er zijn medemensen die ons dragen en steunen. Zo kunnen we langzaamaan het leven weer aan, in het licht van Pasen, in verbondenheid met wie we zo sterk missen.

Afscheid vieren is naar de toekomst kijken

Ik wens mijn tante toe dat ze vanuit haar geloof naar de toekomst kan kijken. Ik vraag God dat Hij haar de kracht geeft om terug naar het leven van alledag te gaan, gesterkt door de hoop dat ze haar man en kinderen zal terugzien. In afwachting daarvan blijven die haar waakzaam omringen, dat weet ik zeker.

Het is Pasen. De cirkel is rond.
Jezus vraagt ons terug te keren naar de leerlingen, naar Galilea,
de plek van het dagelijks leven, de plek waar het allemaal begon.
We nemen onze netten weer op, de dagtaken,
de vergaderingen, de zorgen, de afspraken,
maar alles heeft een nieuwe glans,
een nieuwe kleur,
een nieuwe kracht.
(vastenkalender 2018)

Christa Damen
voorzitter