Forum 31 mei 2008

Zaterdag 31 mei kwam het IPB-forum bijeen met als thema opvoedingsondersteuning. Maar tijdens het eerste deel van de voormiddag werd een voorstel voor vernieuwde werking van het IPB zelf besproken.

Nieuwe accenten die het IPB wil leggen in de komende jaren hebben te maken met doelstellingen en vormgeving. De nadruk komt te liggen op de netwerking tussen christenen en de toerusting voor hun zending in kerk en samenleving.

De vaste leden van het Forum zullen in de toekomst mensen kunnen uitnodigen uit hun eigen beweging of groep die interesse hebben voor het thema dat behandeld wordt. Zo wordt het Forum verrijkt met geëngageerde christenen die zich graag verdiepen in een welbepaald onderwerp en met deelnemers die een specifieke expertise hebben op een of ander domein.

ipbklein

Een voorstel om het aantal Forumbijeenkomsten te beperken tot 2 per jaar werd massaal weggestemd. Er blijven drie jaarlijkse bijeenkomsten voor het Forum en daarnaast komt er een grotere themadag die openstaat voor alle geïnteresseerden. Dit jaar zal dit open Forum samen met de Franstalige zusterorganisatie CIL doorgaan op 29 november.
Specifiek voor de diocesane pastorale raden organiseert het IPB een interdiocesaan ontmoetings- en overlegmoment. De keuze van het onderwerp en de werkwijze gebeuren samen met afgevaardigden uit de verschillende raden. Zo kan ingespeeld worden op vragen en thema’s die nauw aansluiten bij hun werkterrein.

Tijdens het tweede deel van de voormiddag gaven twee sprekers een inleiding over opvoedingsondersteuning.

Hans Van Crombrugge, docent aan het Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen, slaagde erin om in 30 minuten tijd de historische evolutie van de opvoedingsondersteuning te schetsen en enkele toekomstperspectieven te openen. Hij begon met een definitie en het benoemen van de mogelijke functies van opvoedingsondersteuning. Maatschappelijk zien we hoe hulpverlening en preventie van problemen zowat alle aandacht krijgen. De ‘verrijkende’ functie verdwijnt uit het beeld. Die gaat niet zozeer uit van problemen maar van de sterke kanten en mogelijkheden van gezinnen.
In zijn toekomstperspectieven nodigde hij uit tot een herontdekken van initiatieven rond die opvoedingsverrijking. Essentieel in deze benadering is het samenbrengen van mensen. Opvoeden is niet iets van ouders alleen maar het is een gemeenschappelijke opdracht. Daarbij is het belangrijk om aan te sluiten bij relevante gebeurtenissen en ervaringen en niet zozeer te vertrekken vanuit wetenschappelijke inzichten. De doelstellingen zijn verrijking en groei en dus niet op de eerste plaats preventie. In zo’n benadering is ook ruimte voor ‘trage vragen’ rond motieven en zingeving.     thumb_dillen_en_van_crombrugge

Annemie Dillen, docent aan de KU Leuven en voorzitter van de Interdiocesane Dienst voor Gezinspastoraal, gaf een aantal redenen waarom opvoedingsondersteuning binnen de kerk aandacht verdient. Ze citeerde Trees Dehaene die in een interview in Transparant stelde: ‘Opvoeding is een terrein van spiritualiteit. ‘Wat je voor de minste van de mijnen hebt gedaan…’ heeft ook betrekking op het ingaan op de noden van kinderen. De vele nachten die ouders opstaan, de troost en veiligheid die ze hun kind geven, de vele keren dat ze hun eigen wensen en behoeften aan de kant zetten, het geduld en steeds weer nieuwe kansen geven, de onvoorwaardelijke liefde… dit alles maakt het domein van de opvoeding tot een terrein van dagdagelijkse spiritualiteit. De inzet in gezin of beroep kan evengoed geïnspireerd zijn door en inspirerend zijn voor geloof, als een bezinning of retraite dat zijn. Alleen worden mensen hierop niet aangesproken.’
Dillen onderstreepte ook dat het gezin geen privézaak is en dat opvoeden niet louter de zaak is van ouders. Zowel kerk als staat hebben de verplichting om alle mogelijke hulp te bieden aan gezinnen. Op maatschappelijk vlak kan onze kerk nog meer een profetische stem laten klinken om aandacht te vragen voor wat het leven van gezinnen bevordert.
Ze sprak over de kansen die de Vlaamse kerk biedt voor opvoedingsondersteuning en benoemde een aantal initiatieven die in parochies en bewegingen genomen worden om gemeenschap te vormen en ouders met elkaar in contact te brengen, de aandacht voor geloofscommunicatie in het gezin en voor gezinsvriendelijke liturgie. Daarnaast verwees ze naar de pastorale zorg in concrete noodsituaties, de financiële ondersteuning o.a. via Welzijnszorg, de steun vanuit scholen en jeugdbewegingen. Ze vermeldde ook uitdrukkelijk de betrokkenheid van vele grootouders in de ondersteuning van hun kinderen.

Over dit alles werd verder uitgewisseld in thematische gespreksgroepen. Elke deelnemer kon vertellen waar hij of zij opvoedingsondersteuning ziet gebeuren en waar nieuwe initiatieven welkom zouden zijn. Op het volgende Forum in oktober zal verder gewerkt worden rond dit thema.

Het geheel eindigde met een origineel plenum: bij een glaasje aperitief werd uitgewisseld over de groepsgesprekken.

(Zie verder onder de rubriek ‘Archief – Opvoedingsondersteuning’)