Forum 4 oktober 2008

 Gedeelde opvoedingsaandacht 

kwanten_-_nys_-_govaerts 

Een 40-tal leden, 3 bisschoppen en enkele genodigden vormden samen een krachtige denktank om zich verder te verdiepen in het thema ‘Opvoedingsondersteuning’. Tijdens de inbreng van Hans Van Crombrugge en Annemie Dillen op het Forum van 31 mei werden de contouren inhoudelijk vastgelegd. De aandacht zou vooral gericht worden op de niet professionele en niet problematische ondersteuning. Van Crombrugge benoemde dit als ‘opvoedingsverrijking’.

Aan 3 sprekers uit verschillende werkterreinen werd gevraagd in twintig minuten weer te geven wat zij belangrijk vinden.

Johan Govaerts, CCV Antwerpen, vertelde hoe ouders ondersteund kunnen worden in de geloofsoverdracht naar hun kinderen. Hij begon zijn uiteenzetting met het verhaal van Maarten, een jongetje van 6 dat aan zijn moeder vraagt waar God is. In de dialoog die volgt ontdekken zoon en moeder samen nieuwe plekken waar God te vinden is. Ook al lijkt zo’n intense conversatie eerder een zeldzaam gebeuren, toch kunnen we er een aantal dingen van leren. Om de mama van Maarten te helpen antwoorden te vinden voor haar zoon heeft ze niet zozeer didactische middeltjes nodig maar veeleer spirituele steun. Als ze zelf bij haar geloof kan stilstaan en het verhelderen, zal ze wel de manier vinden om er met haar kind over te spreken. Daarom is het op ouderavonden zo belangrijk om met de volwassenen een gesprek aan te gaan over hun eigen vragen naar zingeving en geloof. Voor vele ouders gaat het op dat moment om een eerste verkondiging. Het aanbod moet dus smaak geven en zin naar méér. Pas daarna is een meer catechetische aanpak wenselijk.

Kristien Nys, docente aan het Hoger Instituut Gezinswetenschappen, stelde de vraag of opvoedingsondersteunend werken met maatschappelijk kwetsbare gezinnen anders is dan met de modale middenklasse gezinnen. Waarom hebben we zo vlug een oordeel klaar over anderen en hun manier van opvoeden? Ze nodigde ons uit om van perspectief te wisselen en te kijken vanuit de wereld van de ander. Ouders houden van hun kinderen en proberen hen het beste te geven. Maar in gezinnen zonder of met een beperkt sociaal netwerk is dat veel moeilijker. Dan staan ouders vaker alleen en ondervinden weinig steun. Haar uiteenzetting was een warm betoog om betrokken te zijn op anderen en ervaringen rond opvoeding uit te wisselen in een informeel netwerk. Zo worden mensen emotioneel ondersteund en kunnen ze zelf leren oplossingen te vinden voor hun vragen. In ontmoetingen kunnen we elkaars bedoelingen beluisteren en ontstaat begrip voor het anders zijn van de ander. Als voorbeeld gaf ze hoe de afwezigheid van maatschappelijk kwetsbare ouders op afspraken vaak te maken heeft met overmacht. Ze hebben geen opvang kunnen regelen, geen vervoer naar de plaats van afspraak of ze moeten onverwacht naar andere instanties om dringende zaken te regelen. Wie daar meer oog voor krijgt, zal minder vlug een oordeel klaar hebben.

Leo Kwanten sprak vanuit zijn engagementen in het OCMW, het Netwerk Opvoedingsondersteuning Maasmechelen en SOMA, een vereniging waar armen het woord voeren. In de beperkte tijd die hem restte, belichtte hij vooral de insteek vanuit het onderwijs. Ook al hebben we in ons land het beste onderwijs van heel Europa, toch is er een zeer grote kloof tussen kansrijken en kansarmen. Het decreet Gelijke Onderwijskansen (GOK) probeert daar wel iets aan te doen. Maar de algemene onderwijscultuur en de organisatie van ons secundair onderwijs in algemeen, technisch en beroepsonderwijs zijn niet bevorderlijk om de ongelijkheid weg te werken. Vanuit de kansarme ouders klinkt de vraag aan de scholen om hen niet vast te pinnen op wat niet vlot loopt zoals brieven invullen, afspraken naleven of rekeningen stipt betalen. Ze vragen veel meer om respectvol benaderd te worden en op hun gemak gesteld te worden zodat de liefdevolle zorg voor hun kinderen gezien en erkend kan worden.

Na deze smaakmakende inleidingen, gingen we in gespreksgroepen met de vraag of we hiervan elementen herkenden in eigen ervaring of werking. We zochten naar mogelijkheden om de kwaliteit van de opvoedingsondersteuning te verbeteren en wisselden ideeën uit om met het IPB eventueel verder uit te werken. De verslagen van deze gespreksgroepen zullen verwerkt worden en met de werkgroep ‘Opvoedingsondersteuning’ van het IPB zal dan verder nagegaan worden wat een volgende stap is in dit beraad.

Een dankbaar nieuw begin

Voor en na dit inhoudelijk gedeelte stond ook de werking van het IPB zelf op de agenda. De leden van het Forum mochten hun stem uitspreken over een herwerkt Reglement van Inwendige Orde en over een kandidaat voor het voorzitterschap.

Nadat een speciale werkgroep zich gedurende anderhalf jaar gebogen had over de toekomst van het IPB en nadat hetzelfde thema ook herhaalde malen op het Bureau ter sprake kwam, werden een aantal voorstellen voor vernieuwing een eerste keer aan het Forum voorgelegd op 31 mei. Op basis van de reacties van de forumleden werden de voorstellen bijgestuurd. Dit hele proces resulteerde in een herschrijving van het Reglement van Inwendige Orde waarin zowel de opdracht als de structuur van het IPB wordt beschreven.

De voornaamste wijzigingen zijn te vinden in de samenstelling van het Forum, het oprichten van een Dagelijks Bestuur en de versmelting van de opdracht van de algemeen secretaris en stafmedewerker tot de functie van coördinator. Bij de samenstelling van het Forum kan elk bisdom nu zelf beslissen hoeveel leden door de Diocesane Pastorale Raden worden afgevaardigd als lid. Minimum 3 en maximum 10 mensen per bisdom kunnen een mandaat krijgen. Daarnaast wordt een werkgroep opgericht die in samenspraak met de verschillende Diocesane Pastorale Raden jaarlijks een aparte bijeenkomst zal organiseren voor alle DPR-leden. Zo wordt de mogelijkheid geschapen om rond een specifiek thema over de bisdommen heen samen te komen.

Het nieuwe Reglement van Inwendige Orde werd met 38 stemmen op 39 goedgekeurd.

Na 3 jaar liep het mandaat van Guido Vos als voorzitter ten einde. Hijzelf gaf te kennen dat hij zijn mandaat niet wenste te vernieuwen. Door de forumleden werden in de voorbije maanden 3 mensen genomineerd voor het voorzitterschap. Hiervan werden er twee bereid gevonden om deze taak op zich te nemen. Maar na overleg tussen beide kandidaten en met de leden van het Bureau, bleek duidelijk dat ze graag samen wilden werken in de komende periode van 3 jaar. Daarom trok een van hen zich terug en bleef er dus slechts één kandidaat over: Josian Caproens.

Josian stelde zichzelf kort voor aan de forumleden en vertelde aanvullend op haar curriculum vitae iets over de bijbelverhalen die haar dierbaar zijn en tekenen. Het Taborverhaal waarin de apostelen niet op de berg blijven maar opnieuw naar beneden gaan en hun zending voor de mensen opnemen, het gebeuren onderweg naar Emmaüs en het verhaal van Zacheüs. Het zijn 3 verhalen van ontmoeting met Jezus die mensen veranderen en op weg sturen.

De aanwezige forumleden zegden zowat unaniem hun steun toe door een positieve stem uit te brengen voor Josian Caproens als nieuwe voorzitter van het IPB.

Daarna volgde de dankwoorden voor Guido Vos, uittredend voorzitter. Liliane Krokaert en Luc Devisscher hadden in hun speech naast bijbelse citaten ook heel wat humoristische kanttekeningen. Ze prezen en bedankten Guido voor zijn grote inzet in de voorbije jaren en zijn gedrevenheid om zoekend een weg te banen naar de toekomst. Zoals Mozes meegaat tot aan de grens van het beloofde land waarna Jozua de leiding overneemt, zo eindigt ook het mandaat van Guido nu de vernieuwde werking ingaat en kan Josian overnemen. Waarop zij er aan toevoegde: maar samen met jullie allemaal.

Met de hele zaal zongen we dan een gelegenheidslied over ‘Onze lieve Kerk van Vlaanderen’ op de melodie van een overbekend Marialied. En we drukten onze dank uit door enkele geschenken waaronder een album met foto’s en teksten als aandenken aan de voorbije jaren.

Tot slot hieven we het glas op de beide voorzitters en we eindigden met een lekkere en gezellige feestmaaltijd.