Forum 6 juni 2009

IPB over geloofscommunicatiethumb_luc_aerens_1

Op zaterdag 6 juni kwam het IPB-Forum een tweede keer samen rond het thema geloofscommunicatie. In de eerste sessie had Stijn Van den Bossche de krijtlijnen getrokken voor een nieuwe aanpak van catechese. De meeste veldwerkers weten al langer dat de traditionele manier van initiatie niet meer werkt. Je wordt in onze cultuur niet meer geboren als christen, je moet er echt voor kiezen. Die keuze kan op elke leeftijd. Daarnaast is er een groeiend besef dat we allemaal levenslang groeien in geloof. Volwassen worden in geloof vraagt een permanente vorming. We zijn allemaal onderweg.

‘Catechese van de weg’ was dan ook de titel van het referaat dat Luc Aerens zaterdag bracht. Hij baseerde zich hiervoor op het eerste hoofdstuk van zijn boek ‘La catéchèse de cheminement’, uitgegeven bij Lumen Vitae in 2002. Het draagt de ondertitel ‘Pédagogie pastorale pour mener la transition en paroisse’. Aerens is diaken en pastoraal pedagoog, werkzaam in het vicariaat Brussel. Hij is van huis uit Franstalig en heeft een jarenlange ervaring in parochiecatechese. Maar zijn conferentie bracht hij in het Nederlands en als geboren acteur was hij in staat om zijn publiek van bij het begin te boeien.

Inhoudelijk gaf hij aan wat de meest voorkomende situatie is op dit moment en waar een nieuw model van catechese naartoe wil. Dan stelde hij een aantal hefbomen voor om de overgang tussen het oude en het nieuwe model te maken. Het gaat om een overgang en niet om een breuk. Niemand moet te horen krijgen dat hij of zij verkeerd bezig is. Maar er zijn op dit moment werkwijzen die het niet meer doen en andere die kunnen rekenen op enthousiaste deelnemers. In zijn betoog klonk een grote openheid voor iedereen. Mensen moeten niet aan voorwaarden voldoen om welkom te zijn in onze gemeenschappen. We moeten af van de gewoonte om met lijsten te werken en aanwezigheden te noteren. Onze parochies moeten onthalend zijn en zoveel mogelijk ieders talenten en mogelijkheden naar waarde schatten. In een levende gemeenschap zijn er mensen nodig die van hun geloof getuigen in woorden maar ook in daden. Niet iedereen moet over het evangelie of over liturgie spreken. Ook de helpende handen die koffie zetten of een spel begeleiden bouwen de geloofsgemeenschap op. En het is de gemeenschap als geheel die verantwoordelijk is voor de catechese, niet enkel de catechisten of vrijgestelden.

In 4 gespreksgroepen werd dieper ingegaan op telkens één van zijn overgangselementen. Thema’s waren de overgang van catechese per leeftijdsgroep naar intergenerationele catechese, van sacramentencatechese naar permanente vorming, van catechese door uitleg naar catechese door deelname en van catechese door catechisten naar een engagement van de hele gemeenschap. In de groepen klonk herkenning van de aangehaalde situaties. Tegelijk was er overal de overtuiging dat we nieuwe wegen moeten gaan. En hier en daar werd verteld over hoe het anders kan. Concrete suggesties gaven nieuwe ideeën aan de deelnemers die verrijkt naar huis gingen.

(Zie verder onder de rubriek ‘Archief – Geloofscommunicatie’)