Hoe kerkelijk spreken over seksualiteit?

Reflectie bij de thematiek van seksualiteit in de Relatio Synodi
Ilse Cornu, theologe, docente ethiek Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen Odisee en Hoger Instituut voor Godsdienstwetenschappen bisdom Antwerpen

Volledige uiteenzetting

 

Getuigenissen

De liefde van een ouder echtpaar

Via een pakkend filmfragment (getuigenis van Marcel) ‘In goede en kwade dagen’: http://www.tvzorg.be/v/marcel-en-juliette/

Marcel heeft een bloeiende carrière als landbouwingenieur achter de rug. Hij werd over de hele wereld gevraagd om voordrachten te houden en projecten te leiden. Tien jaar geleden werd zijn vrouw Juliette ernstig ziek. Omdat zij zo lang voor hem had gezorgd, nam Marcel het besluit om nu voltijds voor haar te zorgen. Hij heeft er nog geen dag spijt van gehad. Liefde in goede en kwade dagen.


Getrouwd met een gescheiden man

Ik ben nu elf jaar gelukkig getrouwd met een man die vader is van drie volwassen dochters en opa van vier lieve kleinkinderen, die we samen hebben mogen verwelkomen. Toen ik mijn man leerde kennen, was ik al veertig jaar en leefde hij als gescheiden man alleen.
Waarom de liefde mij pas dan overkomen is, daar kan alleen de Voorzienigheid op antwoorden. Misschien had ik tot dan toe te snel en te hard geleefd en gewerkt. Maar bij B kon ik voor het eerst volledig thuiskomen.
Bij het begin van onze relatie heb ik nooit enige gewetensnood gevoeld. B was alleen en ik had nooit het idee dat ik iemand anders leven vernietigde. Integendeel, de kinderen waren tevreden dat hun papa niet langer alleen door het leven moest.
We zijn burgerlijk getrouwd en hebben dezelfde dag samen met onze ouders en kinderen, familie en vrienden, onze dank uitgesproken in een eucharistieviering.
Een kerkelijk huwelijk vond ik op mijn leeftijd niet meer nodig en naar de kinderen toe eerder ongepast. Want dit zou betekenen dat de Kerk eerst het huwelijk waaruit zij geboren zijn nietig of onbestaand moest beschouwen.
Het was voor mij een hele schok om bij de voorbereiding van de debatten voor de gezinssynode te beseffen dat ik door mijn ‘onregelmatige gezinssituatie’ volgens de officiële leer niet kan toegelaten worden tot de biecht, de communie, zelfs de ziekenzalving.
Ik wist wel dat zulke opvattingen bestonden, maar dacht dat het een vertolking was van een of andere conservatieve strekking. Gelukkig is er een groot verschil tussen de pastorale opstelling van onze bisschoppen en priesters in Vlaanderen en de officiële doctrine. Maar een zo grote kloof maakt de Kerk minder geloofwaardig en betrouwbaar.
Het huwelijkssacrament is uniek en eenmalig in een mensenleven. Onverbreekbaar ook of onuitwisbaar zoals het doopsel of de wijding. Maar de communie zie ik als het sacrament van de heling. De gebrokenheid van ons menselijk leven, van elk menselijk leven wordt in Zijn gebroken Lichaam omgevormd tot heelheid, tot heil en bron van eeuwig leven. De communie is er voor alle omstandigheden en voor alle dagen van ons leven.
Mijn bescheiden visie is dat niet de opvattingen over de inhoud of de rijkdom van de sacramenten van het huwelijk, de biecht en de communie moeten veranderen, maar wel de boven- of onderschikking tegenover elkaar. Nu komt het voor dat de onverbreekbaarheid van het huwelijk de allerhoogste sacramentele waarde is. Een trage, maar zekere beweging in de leer zou haar meer tijdsbestendig maken dan een verstarde houding.
Wat ook de uitkomst van de gezinssynode zal zijn en waartoe de Heilige Geest onze Kerk ook zal leiden, voor mij is er het besef dat er ook een zekere genade schuilt in de periferie. Of zoals paus Franciscus vaak zegt: “Het is maar in de periferie dat men de waarde van het centrum ten volle beseft”.


Getuigenis van een gehuwd holebi-koppel

I
Ik was opgevoed in een traditioneel gezin met het scenario ‘huisje, tuintje, boompje, kindje’. Toen ik J beter leerde kennen, ging er een nieuwe wereld voor mij open. Het was tot dan nooit bij mij opgekomen dat ik ook op een vrouw kon vallen. Pas na maanden durfde ik het aan mijn ouders te vertellen. Ik was bang voor hun reactie. Zou ik nog wel hun modeldochter zijn? Mijn broer en schoonzus reageerden direct positief. Mijn ouders hadden duidelijk tijd nodig om het te aanvaarden, vooral omwille van wat de mensen wel gingen denken. Nu zien ze ook dat ik gelukkig ben en staan ze volledig achter ons. Bij J kan en mag ik mezelf zijn. Ik zie haar graag en ik wil er voor haar zijn in goede en kwade dagen.

J
Ik ben leerkracht en ooit op een tentenkamp van de IJD getuigde iemand van haar anders-geaard-zijn. Ik vroeg achteraf aan die persoon hoe je dat bij je werkgever aanbrengt. Ze zei: ‘Toon eerst wie je bent, en dan nemen ze dat stukje van jou er zeker wel bij’. Dat is inderdaad ook wat ik ervaren heb. Het is een onderdeel van wie ik ben, maar ik ben meer dan dat alleen en dat hebben mijn werkgevers, collega’s en vrienden ontdekt.

Op onze weg komen we heel wat gelovige mensen tegen die kerkelijk actief betrokken zijn. En we merken dat ze ons aanvaarden. Daarom vragen we ons af of die hele kerkelijke leer niet heel ver af staat van het leven zoals het eigenlijk is.

I
Een tijd geleden wilden we onze relatie verder doen groeien en op een ander niveau brengen. Daarom hebben we beslist om te trouwen. Veel belangrijker dan het burgerlijk huwelijk was het voor ons om een engagement uit te spreken tegenover het hogere, tegenover God, maar ook tegenover elkaar in het bijzijn van mensen die veel voor ons betekenen. Hoewel het eigenlijk niet echt mag, een holebi-huwelijk in de kerk, voelden we ons heel hard gesteund door de diaken, maar ook door de priester van de parochie.
Wij wilden er niet veel ruchtbaarheid aan geven maar men heeft ons toch gevraagd of de aankondiging in KERK&leven mocht komen. Zo konden ook andere mensen merken dat er een groep is binnen de Kerk die daarvoor open staat. Tijdens onze ‘huwelijksviering’ zelf hebben we vooral heel veel warmhartigheid ervaren.

J
We willen trouwens in ons engagement nog verder gaan. We kiezen niet alleen voor elkaar, maar we willen er ook zijn voor anderen. We willen onze liefde ook uitdragen. Daarom zijn we bewust pleegouder. Zo hebben we samen, binnen ons gezin al drie kindjes een beetje op weg geholpen.