Transparant, jg 23, nr. 1 oktober 2019

Inhoudstafel

IPB-Nieuws

* Christus leeft! Pastoraal met jongeren vandaag.

In ’t Vizier

* Exhortatie van paus Franciscus na de jongerensynode ‘Christus leeft’ Een uitdagende oproep.

Editoriaal

Vernieuwing vanuit een ruïne of vanuit as?

Tijdens een gesprek over de hernieuwing in de pastoraal gebruikte mijn tafelgenoot de uitdrukking ‘iets nieuws groeit niet vanuit een ruïne, maar vanuit as’. Ik noteerde zijn uitspraak in de marge van mijn blad. Ze blijft me fascineren. Wat moeten we hiermee in onze Kerk? Proberen we de ruïne zoveel mogelijk te beschermen en te behouden of durven we tot op de grond gaan?

Een ruïne?
Het is merkwaardig dat de moderne mens kan genieten van een ruïne, er soms zelfs grote afstanden voor aflegt. Het is immers het restant van een gebouw waarmee iets heel erg is misgelopen. Misschien was het een kerkgebouw waarvan de gewelven ingestort zijn, een trots kasteel dat boven de omgeving uitstak, een tempel waarin mensen hun god(en) kwamen aanbidden, … Ruïnes hebben iets aantrekkelijks omdat ze een roemrijk verleden oproepen, omdat ze ons herinneren aan wat er vandaag niet meer is. Wanneer we weten hoe het oorspronkelijke gebouw eruit zag, dan krijgen we ook inzicht in de ruïne die overblijft. Zo ontdekken we hoe mensen in het verleden samen leefden, hun geloof beleefden, … Opmerkelijk is dat er op twee manieren wordt omgegaan met ruïnes. Op de plaats waar nu nog een ruïne te bezichtigen is, werd ervoor gekozen om niets nieuws te bouwen. Op andere plaatsen werd vanuit de ruïne een nieuw gebouw opgericht, gefundeerd op het vorige.

Tot as vergaan?
Er hebben in het verleden ook heel wat gebouwen bestaan die de tand des tijds niet doorstaan hebben. Soms werden ze bewust afgebroken om plaats te maken voor iets nieuws. Soms brandden ze (onverwacht, ongepland) af tot op de grond en bleef er niets over dan as. In beide gevallen werd er letterlijk ‘nieuwe ruimte’ gecreëerd. Daar kon iets nieuws komen.

Vitaliteit in onze kerkgemeenschap: op een ruïne of vanuit as?
In dit nummer focussen we op de plaats van jongeren in de Kerk vandaag. Paus Franciscus schreef zijn exhortatie ‘Christus vivit’ vanuit de hoop en het vertrouwen dat we als Kerk heel wat te bieden hebben aan en te leren hebben van de jongeren van vandaag. Op ons Forum vroegen wij begeleiders van jongeren om te getuigen over de weg die zij gaan met jongeren, vanuit de plek waar de jongeren staan. Misschien kunnen we onze reflectie laten inspireren door het beeld van de ruïne en de overgebleven as. Met welke Kerk laten we jongeren kennismaken? Ervaren zij ons aanbod als een ruïne waar ze geïnteresseerd langs wandelen maar waar ze op geen enkel moment uitgedaagd worden om er zich mee te verbinden en er mee aan te bouwen? Bouwen wij soms niet te veel op de ruïne van het verleden?

Of durven we verder gaan? Durven we dromen van een Kerk die uit de as van het verleden oprijst? Durven we kiezen voor een Kerk die zonder de last van het verleden helemaal ‘nieuw’ durft te zijn? Laten we gaan voor een Kerk die de jongeren de ruimte geeft om te doen waartoe paus Franciscus in ‘Christus vivit’ (299) oproept:

“Lieve jonge mensen, ik zal gelukkig zijn jullie sneller te zien lopen dan wie traag en bang is. Blijf rennen, aangetrokken door het Gelaat van Christus (…). Moge de Heilige Geest jullie in die race voorwaarts stuwen. De Kerk heeft jullie dynamiek, jullie intuïties, jullie geloof nodig. Wij hebben ze nodig! En als jullie aankomen waar wij nog niet geraakt zijn, heb dan het geduld om op ons te wachten.”

Christa Damen
voorzitter