In memoriam Trees Dehaene

trees_close_up

Als voorzitster van 1995 tot 2002 gaf Trees Dehaene voluit ruimte aan het overleg en de dialoog binnen het IPB. Onder trees_close_uphaar leiding werd het IPB een forumvergadering waarin de diversiteit van overtuigingen en beleving binnen de christelijke gemeenschap in Vlaanderen aan bod kwam. Zij ging ervan uit dat leken een veel grotere verantwoordelijkheid dienden te krijgen en op te nemen in een kerkgemeenschap die door Vaticanum II voor alles gedefinieerd werd als volk van God. Dat werd de leidraad en de inspiratiebron van haar optreden als voorzitster, zowel binnen het IPB als in haar teksten en in haar ruimere contacten met de media en de samenleving.

Zij verstond de kunst om tijdens bureau- en forumbijeenkomsten iedereen ertoe te brengen zijn mening te geven door elke aanwezige in het gesprek te betrekken en ieders bijdrage te waarderen. Ideeën die naar haar gevoelen te weinig werden opgepikt, ondersteunde zij of bracht zij terug binnen in het debat. Gesprekken op het scherp van de snee wist zij naar een besluit te leiden zonder dat het piment eruit verdween. Gedreven als zij was en deskundig in heel wat pastorale materies, engageerde zij zich mee in elke gedachtewisseling. Zij ging daarbij de discussie en de controverse niet uit de weg maar zonder er breekpunten van te maken. Zij gaf daarbij blijk van een grote kennis van zaken maar ook van een sterke betrokkenheid op het leven van mensen. Dat liet zij ook blijken door haar oprechte interesse voor het eigen leven en het engagement van elke persoon in het IPB. Met haar humor en haar aanstekelijke lach wist zij daarenboven een klimaat van ongedwongenheid en vertrouwen te creëren dat de gesprekken ten goede kwam.

Zo liet zij IPB-leden ervaren dat die manier van omgaan met elkaar en van dialogeren model kon staan voor een nieuw kerkverstaan. Dat resulteerde in een aantal beklijvende standpunten, o.m. i.v.m. de rol van leken en meer bepaald vrouwen in de kerk, i.v.m. het priesterschap, maar ook ruimer maatschappelijk, in thema’s als diaconie, verkiezingen, euthanasie, een veiliger verkeer.

Vanuit haar eigen gelovige overtuiging had zij een sterk besef van wat er diende te gebeuren voor de toekomst van het geloof en de kerk. Maar zij slaagde er evengoed in om geduld op te brengen en stap voor stap de weg te gaan met velen en daarin ‘ruimte voor het onverwachte’ te laten.

Trees Dehaene, een grote IPB-dame die velen zal bijblijven, binnen en buiten het Interdiocesaan Pastoraal Beraad, en die de kerk in Vlaanderen een eind mee deed opschuiven, richting kerk als volk van God.

mei 2013

Josian Caproens
voorzitter IPB

Paus Franciscus

Een paus als een belofte

Verrast maar hoopvol kijken wij naar de nieuwe paus. Zijn eerste woorden en daden dragen een belofte van toekomst in zich: hij koos als naam Franciscus, vroeg het volk voor hem te bidden vóór hij de zegen gaf, straalde eenvoud en rust uit, noemde zich bisschop van Rome, sprak van broederschap, liefde en trouw…

Alles zit al in zijn naam, Franciscus van Assisi die kiest voor nederigheid en voor de armen. Zo gaat hij ‘back to basics’. Hoe kan iemand beter luisteren dan in nederigheid en door dicht bij de mensen te staan. Wordt het christelijk mensbeeld niet gekenmerkt door een openheid op de ander, is het daarin niet dat God verschijnt?

Een paus die door nederigheid en eenvoud een belofte van ommekeer uitdraagt. Hopelijk vindt hij daarin ook voldoende kracht en inzicht om het curie-apparaat te hervormen en komaf te maken met de autoritaire structuren. Als jezuïet zal hij wel de gave van de onderscheiding hebben, zodat hij kan onderscheiden waar het op aan komt. Zoals Franciscus Xaverius, een Spaanse jezuïeten-missionaris voor wie Ignatius van Loyola van beslissende betekenis was, die koos om mensen in hun geloof en gebed te begeleiden en gelukkig te maken door aandacht te besteden aan Gods werk in ieders persoon. De nieuwe paus heeft zeker de intellectuele bagage om de tekenen van de tijd te lezen. Maar tegelijkertijd stond hij tot nu toe met zijn twee voeten op de grond, zeker in een land waar de realiteit niet zo eenvoudig is. Op die manier kan hij als paus de tekenen van de tijd misschien beter verstaan en duiden voor de Kerk van de toekomst. Want het is belangrijk dat hij de Kerk intellectueel weer bij de tijd brengt en de echte geloofsvragen durft aan te pakken.

Door zich bisschop van Rome te noemen blijft hij de eerste onder de bisschoppen, maar is hij ook maar één van de bisschoppen. Dit houdt de belofte in van collegialiteit met de andere bisschoppen en hopelijk ook dat de bisschoppensynode in de toekomst ernstig wordt genomen. Zo kan er misschien een decentralisatie komen waarbij de bisschoppenconferenties meer autoriteit krijgen en de lokale kerken meer autonomie.
Komende uit Latijns-Amerika kan deze paus een brugfiguur worden tussen de nieuwe en de oude wereld en is hij belangrijk voor de wereldkerk. Een open en transparante communicatie zal hier zeker bij helpen.

We durven geloven dat Paus Franciscus een paus wordt naar de woorden uit het eucharistisch gebed: “Trouw in de beleving van het evangelie, herbergzaam van hart voor mensen rondom ons, delen in hun vragen en pijnen, vreugde en hoop, de weg tonen die naar uw liefde leidt.”

14 maart 2013

Josian Caproens
voorzitter IPB

Een nieuwe paus

Dialoog en vertrouwen: uitdagingen voor een nieuwe paus

Aftredende pausen, het blijft een zeer uitzonderlijk gebeuren.  Een vorige casus voert ons ongeveer zeshonderd tot zevenhonderd jaar terug in de tijd. Het feit dat deze verandering geïnitieerd wordt door een man die doorgaans binnen de lijntjes kleurde, sterker nog, die lijnen zelf bewaakte (o.a. als prefect van de Congregatie van de Geloofsleer), is op zijn minst  een moedig signaal. Ook het gegeven dat een machtig man erkent dat hij grenzen heeft, getuigt van nederigheid en tegelijkertijd ook van verantwoordelijkheid.  Het is een krachtige illustratie dat leider-zijn en begrensd-zijn wel degelijk hand in hand gaan. Voor deze betekenisvolle getuigenis van leiderschap verdient Benedictus XVI erkenning en respect.
Als IPB-voorzitter was ik echter ook niet altijd gelukkig met de manier waarop hij naar buiten trad en standpunten vertolkte.  De vraag is of hij als kerkleider paste bij de kerk van vandaag. Maar misschien klinkt de belangrijkste vraag als volgt: welke leider heeft een geloofsgemeenschap vandaag nodig? Gezien vanuit de modale gelovigen, ‘de leken’, zijn de volgende elementen zeker belangrijk.

Directe deelname aan het bestuur van de kerk: dat betekent dat de nieuwe paus de kerkelijke structuren, zeker in Rome, kan en durft uitbouwen tot open overlegorganen waar ook gewone gelovigen, mannen én vrouwen, hun inbreng hebben, waar zij meedenken en mee beslissingen nemen over fundamentele zaken.  Op die manier kan ‘de waardigheid en de verantwoordelijkheid van de leken in de kerk erkend en bevorderd worden’.

Met vertrouwen aan de leken functies opdragen ten behoeve van de kerk, hun de nodige vrijheid en armslag laten bij hun handelen, en hen zelfs stimuleren om ook uit eigen beweging activiteiten te ondernemen.’ (Lumen Gentium 37) Dat vraagt een paus die dicht bij leken staat en hen als volwaardige gelovigen ziet.

Leven wekken in mensen: leiders zijn de dienaars van allen en staan open voor de problemen van mensen.  De toekomst vraagt een kerkleider die verbondenheid met alle gelovigen uitbouwt, vanuit een  pastorale betrokkenheid , maar met een openheid voor de ganse (lees: ook niet-gelovige) wereld.  Dat veronderstelt een leider die vanuit de werkelijkheid mensen kan meenemen naar een gelovig verdiepen van het dagelijks leven; die mensen kan bemoedigen en hoopvol benaderen vanuit het evangelie. Dat betekent vooral echt luisteren naar de gewone gelovigen en niet geïsoleerd leven binnen een hiërarchische structuur. Het betekent een telkens op zoek gaan naar een God die zich te kennen geeft in de geschiedenis, inclusief de turbulente tijden waarin we nu leven.

Vraag en aanbod beter op elkaar laten aansluiten: dat vraagt een leider die over de eigen grenzen heen kan kijken en probeert vernieuwend te zijn. Niet door de ‘wereldlijke’ drang naar innovatie, maar wel door die elementen uit een immer vitale geloofstraditie aan te halen die aansluiten op de noden van deze tijd.  Iemand die zich afvraagt hoe hij zicht kan krijgen op nieuwe vormen van georganiseerd geloofsleven, waar mensen op nieuwe manieren kunnen vieren, bidden, delen en religieus leren in onze samenleving.

Het zal een uitdaging zijn om in de wereldkerk verbondenheid te behouden. De verschillen tussen de Aziatische, de Afrikaanse en de Latijns-Amerikaanse kerk zijn vaak groot, de verschillen in onze Westerse kerk stellen ons echter voor even grote uitdagingen. Maar misschien moet een kerkleider vandaag, samen met de kerkgemeenschap, zoeken naar de aansluiting tussen geloof en cultuur, waarbij niet het ‘begrepen geloof’, maar het beleefde geloof op de eerste plaats komt. Het blijft vertrekken vanuit een hoopvolle boodschap, vertaald naar mensen van vandaag en morgen, op de plaats waar ze leven en werken. Graag een paus dus die met een warm hart en gezond verstand begeesterend dicht bij mensen staat, in de lijn van de traditie maar met een nieuwe kijk op de toekomst.  De nieuwe paus wensen we nu al geloof, vertrouwen en moed om samen met velen de weg te bereiden voor de kerk van morgen.

13 februari 2013

Josian Caproens
voorzitter IPB

 

Jaaroverzicht 2012 en vooruitblik

De werking van het IPB stond in het teken van ‘levende geloofsgemeenschappen’

Tijdens het afgelopen jaar stond de werking van het IPB vooral in het teken van ‘levende geloofsgemeenschappen’. Belangrijke invalshoeken voor dit thema waren: reorganisatie van de territoriale pastoraal, jongeren en geloof en de plaats van de leek in de Kerk vijftig jaar na Vaticanum II.

Read more

Oproep CIL-IPB-Caritas België ivm sociale huisvesting in ons land

le 20 décembre 2012

A quand un ‘plan Dexia’ du logement?

Le Conseil interdiocésain des Laïcs (CIL), réuni à Louvain-la-Neuve ce 8 décembre 2012, a entendu le message très clair du Colloque des 80 ans de Caritas à Leuven: “l’accès au logement est une catastrophe” à Bruxelles et en Wallonie, “een ramp” en Flandre. Il souligne  avec vigueur que le coût du logement représente près de 50 % du revenu de nombreuses familles : elles passent ainsi d’un statut de précarisé à celui de gravement démuni. Le logement social fait gravement défaut en Belgique aujourd’hui. A Paris ou Londres, on frise les 20 %, 8 % seulement à Bruxelles. Dans certaines communes il ne s’agit que de 0.5 %, voire 0% comme à Verlaine et Crisnée !
Pour éviter que les jeunes adultes ne doivent continuer à habiter chez leurs parents ou que plusieurs milliers de personnes ne doivent loger dans la rue, il est essentiel que les “Plans logement”° des différents gouvernements soient exécutés d’urgence (5.000 à Bruxelles, 36.500 en Wallonie, 42.000 en Flandre). Beaucoup de logements sociaux sont vides faute de moyens pour les rénover, ou à cause d’exigences insurmontables, celles  par ex. de la Commission des monuments et sites (Le logis à Boitsfort), de la Loi Vandervelde ou de normes induites par le principe de précaution.
Ces normes sont encore trop souvent invoquées pour justifier l’absence de mesures créatives.
Nous demandons – comme déjà répété à maintes reprises par les campagnes de Vivre Ensemble et de Welzijnszorg – une recherche de créativité et d’alternatives.
Ne peut-on parfois déroger pour permettre d’habiter, de loger ? On implante bien des écoles préfabriquées. Pourquoi pas des “logements d’urgence” pour 3 à 5 ans (durée déterminée), salubres mais à confort minimal, ce qui représente un moindre mal, le temps de terminer les logements neufs ou la rénovation des autres?
D’autres alternatives existent comme la mise à disposition d’espaces publics (casernes et bâtiments du tourisme social inoccupés), de couvents ou d’autres locaux collectifs. Sans improviser on peut être créatif.
Certains ont fait appel à des hôtelleries, d’autres à la location-achat, d’autres à des logements kangourou multi-générationnels, à l’expropriation de logements vides, aux agences immobilière sociales… Le tout est de n’être ni légaliste ni imprudent.
Le CIL, déçu par des promesses répétées et des réalisations insuffisantes, enverra ses délégués prendre contact avec  les partis politiques pour soutenir cette logique du “Housing first”, “Commencez par assurer un toit à chacun” : la réussite de nos régions ne réside pas dans le prestige architectural, mais dans la capacité à pouvoir loger tout le monde !
Pour nous Chrétiens, la naissance de Jésus constitue également un appel à plus de solidarité parmi les hommes et femmes de notre pays. Nous espérons que les politiciens prennent également leur responsabilité pour qu’un « Plan Dexia du logement » soit mis en route afin de permettre à tant de femmes, hommes et enfants d’avoir accès à un logement digne et abordable.

Conseil Interdiocésain des Laïcs – Interdiocesaan Pastoraal Beraad – Caritas en Belgique – Caritas in België

°Plan Régional du Logement bruxellois : produire 5.000 logements dont 3.500 sociaux et 1.500 moyens : www.slrb.irisnet.be ; Programme Exceptionnel d’Investissements wallon : rénovation de 34.605  logements www.wonenvlaanderen.be et déconstruction  de 1.748 autres : www.swl.be ; Plan flamand : 42.000 logements.  www.wonenvlaanderen.be. Voir aussi: Habitat et humanisme, Agences immobilières sociales AIS, Bethléem,…

 

20 december 2012

 Wanneer een ‘Dexia-plan voor sociale huisvesting?

Het Interdiocesaan Pastoraal Beraad (IPB) en zijn Franstalige tegenhanger, Le Conseil Interdiocésain des Laïcs (CIL), willen de schreeuw om meer sociale huisvesting versterken, die klonk op de ontmoetingsdag van vier december in Leuven, die door de verschillende Caritasorganisaties werd georganiseerd naar aanleiding van 80 jaar Caritas in België.
De toegang tot toegankelijke, betaalbare en kwalitatief acceptabele huisvesting is voor vele mensen in armoede onbereikbaar. Voor talrijke gezinnen loopt het aandeel van kosten voor huisvesting op tot meer dan 50 % van het inkomen. Op die manier verglijdt men zeer snel van kwetsbaarheid naar uitsluiting. De sociale huisvesting in België hinkt zwaar achterop. In Parijs en Londen schommelt het aandeel van sociale woningen rond 20 %, in Brussel bedraagt het 8 %. In sommige Belgische gemeenten is er zelfs nog altijd geen enkele sociale woning voorzien!
Om te vermijden dat jongeren zich verplicht zien om bij hun ouders te blijven wonen, of dat duizenden op straat belanden, is het noodzakelijk dat de plannen voor sociale huisvesting van de onderscheiden regeringen onverkort en versneld worden uitgevoerd: het gaat hier om 5.000 bijkomende woningen in Brussel, 36.500 in Wallonië en 42.000 in Vlaanderen. Er is bovendien een niet te verantwoorden leegstand van sociale woningen, omdat de middelen voor renovatie ontbreken of omwille van administratieve formaliteiten (o.m. in het kader van de verschillende diensten voor monumentenzorg (Ruimte en Erfgoed).
We pleiten voor hoogdringendheid, voor creativiteit en voor administratieve soepelheid, zonder afbreuk te willen doen aan minimale kwaliteitseisen, zoals ook steeds door Welzijnszorg en Vivre Ensemble in hun campagnes gevraagd. Ook sociale woningen moeten brandveilig zijn en over minimaal hedendaags comfort beschikken, maar het is al te cynisch dat met dit argument geschermd wordt om woningen voor langere tijd uit de markt, en mensen op straat te houden. Snel remediëren en beschikbaar stellen is hier de boodschap.
Ook creativiteit in de zoektocht naar alternatieven is geboden. Onteigening van leegstand en bewuste verkrotting, omvorming van publieke ruimten en gebouwen, ter beschikkingstelling van niet gebruikte infrastructuur voor sociaal toerisme, oude kloostergebouwen en andere collectieve woonmogelijkheden zijn denkbaar, net als meer-generationele kangoeroewoningen, waarbij huisvesting, zorg en solidariteit worden samengebracht. Als absolute noodopvang kan naar analogie met het onderwijs ook aan ‘containerwoningen’ gedacht worden. Creativiteit en inventiviteit hoeven alvast niet duur te zijn.
Al te vaak blijft de beloofde sociale huisvesting voor velen een wensdroom die telkens weer kapot vriest bij de eerste winterprik. De ondertekenaars vragen dat werk gemaakt wordt van een beleid van ‘Housing First’, zodat er voor eenieder plaats zou zijn in de herberg en er ook vandaag met Kerstmis geen kinderen moeten geboren worden zonder dak boven het hoofd.
In grote getale mensen een gezonde huisvesting ontzeggen, hen naar de marge van de samenleving verdringen, en hun toekomst hypothekeren, zal op termijn evenzeer systemische effecten voor de maatschappij met zich brengen, die deze van het falen van systemische banken benaderen of overtreffen. Vandaar onze vraag naar een ‘Dexia-plan’ voor sociale huisvesting’.
Voor christenen is Gods menswording in Jezus tegelijk ook een oproep tot intermenselijke solidariteit. We durven hopen dat ook politici hun verantwoordelijkheid willen opnemen en hun solidariteit daadwerkelijk willen uitbreiden van de armlastige banksector, naar zovele onbekende vrouwen, mannen en kinderen zonder betaalbare woonst, die – zoals veelvuldig en uitmuntend wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond – mensen zijn zoals zij, die honger en koude kunnen voelen, en van wie bovendien onomstotelijk is vastgesteld dat zij geen enkele schuld hebben aan het instorten van het financiële luchtkasteel. Ze beloven integendeel tevreden te zijn met een kleine, bescheiden woonst.

Interdiocesaan Pastoraal Beraad – Conseil Interdiocésain des Laïcs – Caritas in België – Caritas en Belgique

Informatie en initiatieven voor een rechtvaardige en menswaardige wereld

Bekijk  ‘Bank geeft geld terug’

Welzijnszorg
Bewogen door het onrecht dat armoede is kan je als vrijwilliger van Welzijnszorg een belangrijke bijdrage leveren aan het visioen van een rechtvaardige wereld. De onmacht om op je eentje van deze wereld een betere plek te maken buigen we vanuit de adventsspiritualiteit om in een gezamenlijke beweging naar verandering. (meer)

Jaarthema jeugdbewegingen: MAAK ER SPEL VAN
Officieel wordt er rekening gehouden met mensen in armoede en uit kansengroepen, maar heel vaak worden de kinderen en jongeren vergeten. Daarom beslisten 7 jongerenorganisaties om er een jaar extra aandacht aan te besteden. Ook het Netwerk voor Pastoraal met Jongeren gaat met dit thema aan de slag. (meer)

Read more

Een rechtvaardige en menswaardige wereld

            Oproep van de bisschoppen, het IPB en de CIL 
                        in de huidige economische crisis

We vinden het niet juist   

  • dat steeds meer mensen overal in de wereld, door mechanismen van uitsluiting en uitbuiting, het slachtoffer worden van het ongebreideld winstbejag van enkelen;
  • dat vrouwen en mannen enkel gezien worden als producenten of consumenten;
  • dat de toegang tot de basisgoederen wordt ontzegd aan het overgrote deel van de mensheid door een op de spits gedreven markteconomie met eigen regelgeving en praktijken;

Read more

Reactie IPB op beleidsdocument rond seksueel misbruik in de Kerk

‘Verborgen verdriet – Naar een globale aanpak van seksueel misbruik in de katholieke Kerk’ is een waardevol en evenwichtig document. De bisschoppen en hogere oversten van België zijn er in geslaagd om in een serene maar duidelijke taal de stilte rond seksueel misbruik te doorbreken.

Zij trekken lessen uit pijnlijke verhalen en brengen oorzaken van seksueel misbruik in kaart, vooral met het oog op consequenties voor de toekomst. Het werkpad voor een globale, geïntegreerde aanpak en preventie is degelijk uitgewerkt. Het zijn geen vage theoretische concepten, maar inzichten die in concrete stappen vertaald worden. De drie wegen waarlangs de Kerk met slachtoffers wil werken aan erkenning en herstel, namelijk via plaatselijke opvangpunten, bemiddeling of arbitrage, staan garant voor transparant en krachtdadig handelen. Daarbij gaat het niet alleen over niet-verjaarde feiten, maar ook over verjaarde feiten. Ook wat financiële tegemoetkoming betreft wordt duidelijk aangegeven wat dit betekent voor daders én voor de Kerk zelf. Een ‘Interdiocesane commissie voor de bescherming van kinderen en jongeren’ zal instaan voor een coherente samenwerking en een efficiënt beleid.

Preventie is gelukkig veel meer dan het screenen van kandidaat-priesters. Er wordt ook beroep gedaan op ieders verantwoordelijkheid wat betreft het beschermen van kinderen. De keuze voor een zeer transparante werking impliceert bijvoorbeeld ook correcte informatie aan de gemeenschap waarmee een betrokkene verbonden was.

Dat het document ook spreekt over het vermijden van onaantastbare posities in een pastorale context, is niet alleen belangrijk in het kader van seksueel misbruik, maar is ook van fundamentele betekenis voor een kerk in beweging. Het zoeken naar modellen van collegiaal bestuur en gedeelde verantwoordelijkheid moeten wel nog verder uitgewerkt worden. Dit geldt eveneens voor het stimuleren van en waarderen van een open en tegensprekelijke communicatie in alle geledingen van de Kerk. Verder is het zeer zinvol dat het document aangeeft dat er aandacht moet gaan naar de leef- en werkomstandigheden van priesters en religieuzen. Wellicht kan de verbondenheid met niet-gewijde mannen en vrouwen in gedeelde verantwoordelijkheid hier ook een weg zijn.

Met dit document geven de bisschoppen en hogere oversten effectief blijk van aanspreekbaarheid en daadkracht, tekenen van een nieuw beleid voor een kerk van vandaag en morgen.

 

12 januari 2012
Josian Caproens
voorzitter IPB

Reactie IPB op uitlatingen van Roger Vangheluwe

IPB REAGEERT MET ONTZETTING EN VERONTWAARDIGING

BRUSSEL (KerkNet) – Het Interdiocesaan Pastoraal Beraad kijkt met ontzetting en verontwaardiging naar de uitlatingen van Roger Vangheluwe. Hoe kan het dat iemand die belijdde te leven naar het voorbeeld van Jesus Christus niet inziet dat hij een misdrijf pleegde en het blijft vergoelijken. Hoe kan het dat hij niet inziet dat hij beter publiekelijk zou zwijgen, omdat het meer kwaad dan goed doet aan slachtoffers en aan de kerkgemeenschap. Hoe kan het dat, als hij dan toch naar buiten wil komen, hij zelfs nu na al het gebeuren van het afgelopen jaar niet oprecht vergiffenis vraagt aan zijn slachtoffers. Dat zegt Josian Caproens, voorzitster van het Interdiocesaan Pastoraal Beraad (IPB, het overlegorgaan van Vlaamse leken in de katholieke Kerk),

Volgens het IPB mag deze man niet meer vereenzelvigd worden met de katholieke kerkgemeenschap. “Vangheluwe dreigt meer en meer een symboolfiguur te worden waaraan heel de kerkgemeenschap afgerekend wordt. De houding en het huidig spreken van Vangheluwe zeggen echter alles over de persoon Vangheluwe en niets over de gelovige gemeenschap en haar bisschoppen. Het IPB distantieert zich dan ook uitdrukkelijk hiervan en hoopt op een snel en krachtig signaal van Rome. Anderzijds wil het IPB ook haar bezorgdheid uiten ten aanzien van de media. Is het opportuun om op die manier een forum te bieden aan een verziekte oude man? Wat heeft de betrokken journalist gedreven om achter Vangheluwe aan te gaan? Moest hier niet een ethisch besef gespeeld hebben, met name ten aanzien van de slachtoffers? Dit is immers duidelijk een interview waarin Vangheluwe zichzelf tracht goed te praten en zich te verkopen aan de buitenwereld. Misschien staat in dit geval de zwijgplicht hoger dan het spreekrecht? “

15 april 2011