Maart 2026 | Opinie over voorstelling ‘Sancta’

Als gelovige vrouw wil ik mijn diepe teleurstelling uiten over de opera Sancta. Wat daar gepresenteerd wordt, ervaar ik niet als een moedige artistieke keuze, maar eerder als een gebrek aan respect—zowel voor het vrouw-zijn als voor het religieuze leven dat een bron van betekenis en toewijding is.

Het stoort mij dat het vrouwelijk lichaam wordt ingezet als middel om te choqueren, eerder dan om te verheffen of te begrijpen. Als vrouw voel ik mij daardoor niet vertegenwoordigd, maar gereduceerd. Waar blijft het respect voor de waardigheid van elke mens, los van overtuiging of levenskeuze? Daarnaast raakt het mij als gelovige dat religieuze symboliek en het leven van religieuzen zo eenzijdig wordt weergegeven. Vele vrouwen hebben zich, vaak in stilte, ingezet voor onze samenleving vanuit hun geloof voor zorg, onderwijs en medemenselijkheid. Dat erfgoed verdient nuance en respect, geen karikatuur.

Ik wil benadrukken dat mijn kritiek niet voortkomt uit bekrompenheid. Integendeel: ik beschouw mezelf als een ruimdenkende gelovige vrouw, open voor dialoog en kunst die vragen stelt. Maar vrijheid van expressie betekent niet dat alles zonder verantwoordelijkheid kan of moet worden gebracht. Voor mij toont de reclame voor deze productie vooral hoe arm onze samenleving soms geworden is qua moreel kompas. Provocatie lijkt een doel op zich, terwijl echte diepgang en respect naar de achtergrond verdwijnen. Kunst mag uitdagen, maar zou ook moeten verbinden en verrijken—niet vervreemden of kwetsen.

Respecteer het lichaam van élke mens, van elke vrouw. Respecteer ook de overtuigingen en de inzet van anderen. Dat is geen beperking van vrijheid, maar net de basis van een waardige samenleving waar plaats is voor elke mens.