Maart 2026 | Opinie over pastorale brief bisschop Johan Bonny
Bisschop Johan Bonny publiceerde recent een opvallende pastorale brief over de implementatie van de synode in het bisdom Antwerpen. IPB-voorzitter Carine D’hondt reageert enthousiast.
De recente pastorale brief van bisschop Johan Bonny over de implementatie van het synodale proces in het bisdom Antwerpen is opmerkelijk helder: het is tijd om knopen door te hakken. Na jaren van luisteren, spreken en onderscheiden, moet de Kerk nu vooral doen. Die boodschap verdient aandacht, ver buiten de grenzen van één bisdom.
Als voorzitter van het Interdiocesaan Pastoraal Beraad – het adviesorgaan waarin leken uit het middenveld en pastoraal verantwoordelijken uit de verschillende bisdommen in Vlaanderen reflecteren over maatschappelijke en kerkelijke thema’s – herken ik in die brief een belangrijke verschuiving. Synodaliteit wordt daarin niet langer opgevat als eindeloos overleg, maar als een gezamenlijke weg die ook tot beslissingen en concrete veranderingen moet leiden, als een weg van luisteren, onderscheiden en komen tot een gezamenlijke consensus.
Een van de meest prangende thema’s in de brief is de plaats van vrouwen in de Kerk. De vaststelling dat vrouwen vandaag veel verantwoordelijkheid dragen, maar niet altijd gelijkwaardig erkend worden, sluit aan bij wat velen ervaren. De voorgestelde stappen richting nieuwe kerkelijke diensttaken voor mannen én vrouwen zijn betekenisvol, maar roepen tegelijk de vraag op hoe ver de Kerk daarin wil gaan.
Die vraag klinkt ook in de open brief van Vrouwen-in-Zicht, die pleit voor echte gelijkwaardigheid, ook op structureel en sacramenteel vlak door de wijding van de vrouw tot diacones. Het is positief dat bisschop Bonny die thematiek ernstig neemt en niet uit de weg gaat. Tegelijk blijft het essentieel dat die stemmen niet alleen gehoord, maar ook blijvend betrokken worden in het proces van onderscheiding en besluitvorming.
Geloofwaardigheid van synodaliteit
Wat de pastorale brief verder onderscheidt, is de bereidheid om gevoelige thema’s niet te vermijden: het wijden over gehuwde mannen tot priester, vanuit een eerlijke bezorgdheid van een tekort aan voorgangers, over nieuwe vormen van het ambt, aandacht voor nieuwkomers en over de nood aan een eigentijdse geloofstaal getuigen van pastorale moed. Ze vertrekken niet vanuit behoud van structuren, maar vanuit de vraag hoe de Kerk vandaag betekenisvol kan zijn voor mensen als gastvrije Kerk. Als IPB kunnen we dat alleen maar toejuichen.
De komende jaren zullen moeten uitwijzen of die woorden ook worden omgezet in daden. Want uiteindelijk zal de geloofwaardigheid van het synodale proces niet afhangen van de kwaliteit van de teksten, maar van de zichtbaarheid van de veranderingen die eruit voortkomen. Het vraagt een leiderschap dat durft te kiezen.
Als dat lukt, kan deze fase van implementatie een keerpunt worden. Niet alleen voor Antwerpen, maar voor de Kerk in Vlaanderen en België als geheel.
Carine D’hondt
Voorzitter van het Interdiocesaan Pastoraal Beraad
Lees hier ook het artikel van Otheo naar aanleiding van dit standpunt.
